خب خب همه کارهای مربوط به استقبال یار و دلدارمان رو انجام دادیم و شاد و خوشحال مشغول لحظه شماری می باشیم. البته قاعدتا به همراه مقادیر نسبتا زیادی استرس و هیجان.
جالب نیکروزه که داره خودشو به در و دیوار می‏کوبه که همراهم بیاد مراسم استقبال کنون. حالا هی من براش آسمون ریسمون می‏بافم که داداشم نمی شه تو بیای و اینا، اون وقت در نهایت روشنفکری و غرب زدگی بر میگرده به من می‏گه شما هرکار دلتون خواست بکنین، از من خجالت نکشین، نگاهتون نمی کنم ! چی بگم دیگه بهش ؟ D‏:
ناراحتیم از اینه که همین الان دارم از خستگی از هوش می رم و نمی رسم با یار جانان آخرین وداع رو داشته باشم. زمانی که اون سوار بر طیاره بشه من در خواب نازم :‏(

طی تماس های امروز، رامبد با خوشحالی می گفت که یه کاروان دیگه هم حرکت کرده که داوود و فلانی و فلانی توشن. جا داره همینجا هم از این کاروان هم از اون کاروان قبلی شامل حسن خان جان و فلانی و فلانی که رهسپار فرودگاه شدن برای بدرقه تشکر کنیم. و به طور خیلی مخصوص از داوود و حسن. حالا رامبد که بیاد اینجا صحبت های لازم رو می کنیم برای اینکه حسن خان جان رو به پدر خواندگی فرزندمون منصوب کنیم و از این صحبتا. بنده خدا هم به زور در مراسم بدرقه کنون من شرکت داشت و هم توی بدرقه کنون رامبد. جا داره اسم فرزندمون رو شما انتخاب کنی مِستر ;‏)
از تمامی عوامل پشت و جلوی صحنه که توی این ۳ سال با ما بودن و نذاشتن در هیچ کدوم از قسمت های این سریال احساس تنهایی کنیم هم تشکر و قدردانی فراوان می کنیم. باشد که جبران کنیم برای تک تکتون بچه ها :‏*

یکی از حرفایی که همیشه مامانم بهم تاکید می کرد این بود که مراقب باش که سفره ی دلت رو پیش هر کسی باز نکنی . چون خبر نداری که فردا چه اتفاقی میفته و اون شخص چقدر تغییر می کنه . تا زمانی که ایران بودم ، پرنیـان و گـلریز رفیق و شفیقم بودن. از دبستان با هم یار جون جونی بودیم  و تقریبا از همه ی زندگی همدیگه باخبر بودیم . کمتر پیش میومد که حرفی روی دلمون قلمبه بمونه و در به در دنبال کسی باشیم برای اینکه از زیر سنگینیش بیایم بیرون . اون موقع ها فکر می کردم همیشه گلریز و پرنیان باهام می مونن و هرچقدر هم فاصله مون زیاد بشه ، دلامون از هم دور نمی شن و باز هم  می تونیم همه جور حرفی رو به همدیگه بگیم . از طرفی حرف مامانم رو هم زیاد جدی نمی گرفتم چون فکر می کردم آدم ها ارزش قائل می شن برای حرفی که از دل میاد بیرون .
اما از وقتی که اومدم اینجا، دیگه  نمی تونم به راحتی با گــلریز و پرنیــان در ارتباط باشم . و این مسئله باعث شد که من یه جورایی تشنه ی یه دوست خوب باشم که همیشه بتونم رو بودنش حساب کنم . واقعا متاسفم از اینکه چند بار اشتباه کردم و آدم هایی رو لایق دونستم که حرفای دلمو بهشون بگم …
دوست دارم یه آلزایمر تیکه ای بگیرن و فقط اون تیکه از حرفای منو یادشون بره !  چون برام خیلی مهمه که حرفامو فقط پیش خودشون نگه دارن و مدام نگرانم که نکنه اونا از این مسئله یادشون بره … هر چی می گذره بیشتر به حرف مامانم می رسم . دوست دارم واقعا توی ذهنم ثبت شه و بتونم یه خورده این زبونمو کنترل کنم : (

* من سعی می کنم کمتر بداخلاق باشم : )
* امروز و دیروزم پر بود از تبریکای خوشگل خوشگل . طبق روال هر سال ، تمام تبریک های من باید به یارم برسه ، چون در اصل تولد من برای اون باید مبارک باشه !
کادوهای یارم هنوز تو راهن . ولی کادوی معنوی دوست داشتنیش رو امروز بهم داد …
ایناهاش : )

بله ، اصولا فردا روزیست که ما ۲۱ سال قبلش متولد شدیم .
الان هم آرزو خانوم یادم انداختن که باید چیزی نوشت شاید !
از صبح به صورت بسیار متناوب دانشگاه بودم و بعدش هم وقتی اومدم خونه دیدم مادر برایمان کیکی تهیه نموده ست و شمعی و شادی و عکسی و … ( این سه نقطه به معنی غم نیست ، که به معنای و غیره می باشد !)
بسیار بسیار منتظر یارمان هستیم و تا او نیاید متولد نخواهیم شد : (

هوالمحبوب

۱۲فروردین ۸۹
در دل صخره ها
همه چیز زنده است
تمام
شهاب ۸

صبح بود.
اومدم جلو در.
در رو باز کردی.
دیدم دستکش دستته و یه قلموی رنگ بزرگ !
شروع با تو بود : )