گفته بودم ورودی مغازه یی که کار می کنم توی کوچه‏ایه که خود به تنهایی یه سینماست. یعنی هروقت حوصله‏ت سر رفت می‏تونی بدون بلیط بشینی لُژ و بهترین فیلم‏ها رو نگاه کنی از کارگردانان گمنام دنیا و چه فیلم‏های نابی هم داره لعنتی :دی
امروز ایستاده بودم دم در و کم مونده بود که یه تسبیح هم بگیرم دستم و سیبیلامو تاب بدم بس که اُبُهت داشت ایستادنم؛ بعد دیدم صدای آواز خوندن یه گروه که معلوم بود دارن یه فارغ‏التحصیل رو دنبال می کنن میاد و من هم طبق معمول با کنجکاوی کله می‏کشیدم که ببینم این فارغ‏التحصیل خوشبخت چه شکلیه. چون یکی از مراسم فارغ‏التحصیلیه که دوستای طرف می تونن توی اون روز هر بلایی دلشون خواست سر اون بیارن و اونم بدون هیچ حرفی باید قبول کنه. واسه همین وقتی این گروه‏ها رد می شن چیزهای عجیب زیاد می بینیم. مثلا یه دختره بود کلی واسه خودش شیکان پیکان و رسمی، بعد بهش پیشبند آشپزخونه بسته بودن و یه ملاقه هم داده بودن دستش. یا یه پسره که دامن تنش( یا یه عبارتی پاش) کرده بودن و یکی دیگه که از دو طرف بدنش دو تا مقوای بزرگ آویزون کرده بودن مثه اینایی که سر چهارراه رستوران تبلیغ می کنن و روی مقواهه کلی چرت و پرت نوشته بودن و از این قبیل چیزا.
ولی این یکی دیگه نوبرش بود. برگشتم دیدم یک عدد آقا پسر با تاج برگ به سر، خوشحال و خرامان فاقد هر گونه لباسی به جز یک عدد شورت قرررمز داره راه می ره. البته راه که چه عرض کنم، بیشتر سُر می خورد روی موزاییک های پیاده رو. چون همراهانش لطف کرده بودن به یه جفت کفش فوتبال میخ دار هم مجهزش کرده بودن. و جالبش اینجاست که از اونجایی که روز فارغ‏التحصیلیشون خیلی براشون مهمه، اون روز رو تا آخر شب جشن می گیرن. و من داشتم فکر می کردم که خب پسره چقدر کارش راحت شده واسه آخر شب دیگه. با همون شورت می پره تو رختخواب و …
و البته به این هم فکر می کردم که چقدر باید توی انتخاب دوستام دقت کنم. نه تنها به خاطر چیزهایی که ازشون یاد می گیرم و معیارهایی که توی کتاب آیین دوست یابی نوشته و فلان و بیثار، بلکه فقط و فقط برای این که روز فارغ‏التحصیلیم تو خیابون لختم نکنن :‏|